de canvascollectie 2010

Persoonlijk

vind ik dat canvas kunst nader zou moeten opsplitsen in verschillende

disciplines, zoals fotografische werken en of digitaal ( of analoog)

fotografisch werk, cinematografisch werk en schilderkunst en beeldhouwkunst en

literaire werken. (cinema; wat voornamelijk vastleggen en registreren van

bewegende beelden is, vanuit een bepaalde actieve keuze van de fotograaf en of

regisseur weliswaar, en een keuze die desalniettemin van goede smaak en

vaardigheid getuigt, maar toch ook vaak op toeval berust, maar steeds

registreert en encadreert wat al aanwezig is, exists via een machine), en een

literair werk, zoals de toren van babel die wankelt wat ik wel een heel leuk

werk vond, daar niet van, maar wat ze beter op de boekenbeurs zouden zetten, een

werk dat ook weer enkel via de registratie van de camera tot film van

samengestelde stilstaande beelden kan geworden en bijgevolg steeds groepswerk en

keuzes inhouden die nadien weer te betwisten vallen. Om maar te zwijgen over die

geënsceneerde bloempotten met mensen in, die eerder in het theater thuishoren.

Een echt kunstwerk is naar mijn inzien geen cinema of groepswerk, maar is net

exclusief door de signatuur van de kunstenaar die zijn inspiratie uit een muze

haalt, net als een dichter, een schrijver en een beeldhouwer en dat geldt zowel

voor fictie als non-fictie. Maar wat een kunstwerk nu anders maakt dan

cameraprodukten is dat kunst een product is van het hercreëren vanuit de geest,

spirit EN CREATIVITEIT en omgang met de waargenomen stof via de zintuigen, NIET

VANUIT DE STOF maar vanuit de weerstand van die stof die zich niet zomaar laat

kneden maar weerbarstig is en zeer tijdrovend en in samenwerking met contexten

(nieuws, muziek, geld, tijd, slaap, gebrek aan verf, of te traag frogende of te

snel drogende klei en verf..., gebrek aan privacy en een atelier..., als medium,

naast vele andere factoren bepalend is voor de "re"creatie van al of niet

bestaande composities uit de werkelijkheid of droombeelden (fantasie, fictie) en

of van eventueel historisch waargenomen, zogenaamde documentaire beelden. Ik

vind dat er een onderscheid zou moeten gemaakt worden kwa beeldregistrator, nl.

de mens(latijn voor geest) met zijn zintuigen versus de mens em> versterkt

door machine, chips, robot (camera, PC) + en beelddrager PC en beeldinstrumenten

of beeldmedia via dewelke het uiteindelijke kunstwerk, "stilstaand beeld" tot

stand komt. Ik bedoel hiermee dat bewegende beelden die vastgelegd en

geregistreerd worden via een mechanisch of digitaal instrument niet op dezelfde

manier kunnen beoordeeld worden als schilderkunst of beelhouwkunst, wat

eigenlijk een zeer zware ambacht is, die nu naast een totaal andere virtuele

kunst moet strijden voor een prijs. Ik wil hiermee niet beweren dat regisseur

geen grote kunstenaars zijn, integendeel, het zijn de grootste, maar die zitten

dan weer op het fstival van Cannes, en dan hebben we het over cinematografische

kunst. Want uit 100den beelden wordt dan een keuze geforceerd en in enkele

commerciele minuten film geperst zn door nog meer factoren beinvloed, als

acteurs, scenaristen, taal... Tot mijn eerlijke ergernis, omdat het hier gaat

over de wedstijd tussen de schildpad en de haas. Volgens mijn keuze had dus dat

werkje van die man met dat geniaal schetsboekje moeten winnen, alhoewel ook daar

naar mijn gevoel het boekje er net te veel aan was, maar ik vond het wel

prachtig en ja dat kon nog vond ik, maar tot mijn spijt ging de canvasprijs naar

een foto. Tja dacht ik canvas is engels voor doek, waarom wint dan zo'n foto.

Ach maar ik houd zowiezo al niet van wedstrijden. Ik vond het al wel leuk dat er

eindelijk eens een programma over kunst te bekijken viel. Dus canvas, ik vond

het heel leuk hoor, ik kijk al uit naar de volgende canvascollectie. Toch wil ik

hier mijn mening zeggen. Een echt kunstwerk kan volgens mij enkel tot stand

komen via visionaire beelden vanuit de geest (bewuste en onbewuste) die vanuit

de stof door de kunstenaars geregistreerd en gedigesteerd worden via de hersenen

(ogen, oren, tastzin, reukzin) met tussenkomst van die goddelijke inspirerende

pijnlijke en onvatbare tergende muze, en die de kunstenaar dan weer regisseert

in een 2 dimensionaal vlak of een 3 dimensionele ruimte en daarin in de

voortdurend in beweging zijnde tijdscontext synthetiseert en tot stilstand

brengt in een schilderij of beeld dat tastbaar is en tot het domein van de

auteursrechtelijke onvervreemdbare maar wel verkoopbare, onroerende goederen

behoort die eeuwen kunnen trotseren en zo met het kunstwerk een stuk van de

geschiedenis meebepalen, mystery brengen en opnieuw inspiratie brengen naar

volgende generaties. Het kunstwerk dat dan een synthese vormt als transcendente

act die door middel van een medium als verf (materie) en of klei en canvas

(antithese) via de spirituele act van de kunstenaar (these) een totaal nieuwe

creatie betekent en een sublimatie (tijdsaspect dat getranscendeerd wordt) van

de verwerkte visuele stof via de geest uniek en visionair is en terug in de stof

afhankelijk is voor zijn voortbestaan van zijn al dan niet tijdsresistente

kwaliteit en tijdelijk tot stilstand komt op een drager bij de kijker of het

publiek dat in momentopnames kijkt in een stilstaand nooit gezien beeld dat

ontstaan is in de privéruimte van de kunstenaar en dat dan weer andere

interpretaties doorheen de geschiedenis kan en zal creëren, ja zelfs de

consuptiemarkt en het bankwezen zal beheren, denk maar aan bvb. Davinci, die op

wereldniveau dagelijks toeristen naar Milaan, ,trekt met zijn laatste avondmaal

en alle reprodukties, reliquis,... dat al 5 eeuwen trotseert, ondanks de

genetische ziekts waarmee het werk van dn beginne kampt, schimmels, vocht,

restauraties, maar de spirit is er nog steeds,die ondanks dat ze nu collectief

voor iedereen toegankelijk zijn dankzij internet yoch mensen lokken naar die

bezielde echte kapel die de oorlog heeft doorstaan, als een gehavend kind

interessant door zijn geschiedenis of zoals Van Gogh, Michelangelo. Ik wil

alleen maar zeggen dat ze literaire meubelstukken zoals die kegelbaan beter op

Batibouw of de boekenbeurs zouden zetten. Tja als kinderopvang en om kinderen al

spelend in contact te brengen met kunst vond ik dat toch wel een goed idee

anderzijds, maar dan meer als gebruiksvoorwerp zodat dan eerder de kinderen tot

kunst worden dan het speeltuig, ja zo een zaken ergeren mij toch wel. Zo mijn

canvasbijdrage is gelegd. Versta me niet verkeerd, ik vond de canvascollectie

superleuk en heb naar alle uitzendingen gekeken. Maar zoals alle goede

programma's kinderziekten hebben wilde ik toch even mijn gevoelige snaar voor

kunst die door hun geraakt is laten vibreren op dit flikkerend podium van mijn

virtueel beeldscherm en vooral ook om mijn blog verder uit te proberen.



Dank voor uw aandacht, ik weet nog niet goed wat een blog juist inhoudt,

maar ik wil dit natuurlijk eens uittesten, tot blogs...


Lieve Saillart  ©

---

Posted at: 10:33 PM | Add Comment

0 Comments

Add Comment

Your Name: (Required)

Comment:

Please enter the 4 to 6 character security code:

(This is to prevent automated comments.)