Om licht en kleur te bestuderen heb ik veel zelfportretten gemaakt. Elke keer ik een zelfportret maak verzinnebeeldt het een van mijn diepste gevoelens, meestal gevoelens van pijn en frustratie, die ik niet gemakkelijk uitspreek, maar die door het schilderij geen woorden behoeven, waardoor het schilderij intenser en vibrerender wordt. Het kan een onverwerkte ervaring zijn van verlies, onrecht of kwaadheid, of machteloosheid of de impact van belangerijke gebeurtenissen, zoals een begrafenis of gevangenschap op je leven of zelfs zaken over de toekomst.
Al deze zelfportretten hebben me enorm geholpen om veel belangrijke aspecten van schilderen te ontdekken. Ze inspireren me ook literair, door mijn schilderijen word ik geinspireerd om gedichten te schrijven. Elke keer ik een nieuw zelfportret maak ontdek ik weer iets nieuw, het is evident dat we elke dag veranderen, en zeker door de tijd ouder worden, maar het is altijd een momentopname dat je schildert, met een gevoel, een geluid, een reuk, een klare of bewolkte hemel dat nooit meer hetzelfde zal zijn.
Ouder wordend met meer rimpels en vermoeidere blikken kan een portret heel interessant worden door de huid die complexer wordt door al die rimpels en verzakkingen en vetophopingenen en kraaiepootjes...en daardoor ook moeilijker te schilderen. Voor je start met een model is het een heel goede manier om te studeren en gemakkelijker omdat je telkens opnieuw kan beginnen op elk moment. Geef de moed niet op, oefening baart kunst, en alle begin is moeilijk en frustrerend!
To study light and color I made a lot of selfportraits. Each time I make a selfportrait, it represents a reflection on one of my deepest feelings, mostly feelings of pain and frustration. Feelings (I don't easely speak about), make the painting more intens and vibrating. It can be an experience of loss, injustice, or anger, or powerlessness or the impact of important events like a funeral or of the past like inprisonment or even issues about the future.
All these selfportraits helped me a lot to discover many important aspects of painting. They also inspire me literaly. I wrote a lot of poems because of my paintings. Each time when I make a portrait of myself I discover something new, it's evident that we change day by day and surely by time. But it's always a moment in life you capture, with a feeling, a smel, a sound, a clouded sky or a light which will never be the seem again.
Getting older with more wrinkels and more tired looks a portrait can become very interesting and also more difficult because of the skin and wrinkles and spots in the face. Before you start working with a model it is a very good way of studying and more easy, because you can always start over again. Don't give up, exercise leads to art and succes, and to get started is always difficult and frustrating
Woman, oil on canvas, 40 cm x 50 cm, made in 1996. In onze huidige maatschappij zijn de verschillen tussen man en vrouw en de verwachtingen in het rollenpatroon naar elkaar toe schijnbaar veranderd en geemancipeerd in vergelijking met een eeuw geleden. Toch is de gemiddelde vrouw lichamelijk niet uitgerust om in kracht de gelijke van de man te zijn. Hoewel ik blij ben dat de vrouwenbeweging na zoveel strijd zoveel bereikt heeft, en de vrouw bijna gelijk is aan de man, zijn er nog nooit zoveel scheidingen en is er nog nooit zoveel eenzaamheid geweest als in onze tijd van zogenaamde juridische gelijkheid. Waardoor het verzorgende aspect van de vrouw t.o.v. haar man en het beschermende aspect van de man t.o.v. de vrouw in onze tijd niet meer als essentiele waarden gezien worden. Nu lijkt het materialisme wel hoogtij te vieren. Met beide partners die uitgaan werken en beiden een inkomen hebben, beiden een wagen, lijkt het van belang om zoveel mogelijk materie te hebben. Het lijkt wel alsof we elkaar niet meer echt nodig hebben en we man en vrouw tegelijk moeten zijn. Als vrouw voel ik daarom des te meer de veeleisende druk van de maatschappij op mij. Vandaar dit zelfportret van mezelf als vrouw in mannenuitfit.
"Zelfportret", olie op doek, 90 cm x 120 cm, made in 1997, Lieve Saillart. Sold at Art Event Antwerpen 2005.
Gedicht bij "zelfportret"
Ik kijk
in de spiegel
naar een beeld
dat mijn geest
tracht vast te houden
in een licht
dat met elke wolk
verandert
vluchtig als
tijd
Ongrijpbaar
een momentopname
een gevoel
een lichtinval
nooit herhaalbaar
op dat moment
dat ik het wilde grijpen
begrijpen
ongrijpbaar
metafysisch
Lieve Saillart
